De term komt uit de DevOps‑wereld. Het is een terugblik op een incident of storing, waarbij een team onderzoekt wat er is gebeurd, waarom het gebeurde en hoe herhaling kan worden voorkomen.
En, nou komt ‘ie, zonder iemand de schuld te geven. Blameless dus.
Dus, je gaat bij elkaar zitten als er iets gruwelijk mis is gegaan. Je doet dat om er iets van te leren. En de persoon die op zijn gezicht is gegaan is de belangrijkste deelnemer. Want die weet precies wat er is gebeurd en hoe je dat de volgende keer kunt voorkomen.
Tof hè?
Wat me opvalt is dat we hier in Nederland anders omgaan met ‘fouten’ maken dan, pak ‘em beet, in de VS. Niet dat ik de VS nou zo’n voorbeeldland vind, maar de meeste echt succesvolle ondernemers daar zijn bijna allemaal een keer of wat failliet gegaan voordat het allemaal uiteindelijk lukte.
En dat is daar een teken van doorzettingsvermogen en kracht. Dat je op je muil gaat, opstaat, en weer doorgaat. En daar sterker en beter van wordt.
Als je in deze contreien een ‘fout’ maakt dan zagen we je graag bij je enkels af. Sukkel dat je er bent.
Vanaf de kleuterschool leggen we al de nadruk op wat kinderen niet- of niet goed kunnen. Wat ze steeds fout doen. En daar maken we dan graag een probleem van.
Met als gevolg dat je op een gegeven moment bang wordt om iets verkeerd te doen. Bang wordt om een risico te nemen. Want oh jee.
Waar zou faalangst nou vandaan komen. Duh.
Iets uitproberen en miskleunen is een van de beste leerervaringen die je kunt hebben. Dat soort dingen vergeet je niet meer. Vooral als je echt heel erg miskleunde. 😁
Dus, kunnen we afspreken dat we lekker met zijn allen fouten gaan maken? En daarna een blameless postmortem inplannen?
Heerlijk!
Fijne dag!
René Voortwist
